Lecturas frescas e apetitosas

Procedencia da imaxe

 Teño á miña esquerda, no anaquel máis alto deste mini despacho, no lugar exacto onde aterrizan os libros que chegan á biblioteca, unha morea de lecturas que van facer que lles caia a baba aos larpeiros lectores e lectoras deste instituto. Cítovos algúns títulos para que vexades que non falo por falar. Por exemplo, El coleccionista de sellos, de César Mallorquí, ou El caballero fantasma, de Cornelia Funke (preciosísimas as ilustracións de Fiedrich Hechelman), ou unha  nova versión de Blancanieves (tamén moi logradas as ilustracións de Iban Barrenetxea), o xa famosísimo Los juegos del hambre, de Suzanne Collins... etcétera, etcétera, etcétera. Non imos tardar moito en rexistrar todos estes títulos e en catalogalos como é debido, e xa estarán listos para ser devorados. Que aproveiten.

Libros para contemplar

Procedencia da imaxe

A fundación Guggenheim publica de balde en Internet 65 libros de arte moderna. Así que se queredes enredar un anaco contemplando os cadros de Edvard Munch, Francis Bacon, Gustav Klimt ou Kandinsky, por citar só a algúns dos artistas máis coñecidos, non tendes máis que clicar na colección e sen necesidade de descargar nada, un  lector en liña axudaravos a pasar páxina como se de un libro de papel se tratase. Por certo, se preferides destes últimos, quero dicir, libros de arte de tapas duras, tamaño XL e follas de papel satinado, na biblioteca tamén temos uns cantos á vosa disposición.
Vía: wwwhat´s new

Unha portada do século XXI

A imaxe que vedes aquí corresponde á portada dun libro que a editorial UK Publisher Walker Books sacará no vindeiro mes de febreiro. Como podedes comprobar, a novela titúlase Daylight saving e o seu autor é Edward Hogan. E preguntarédesvos que ten esta obriña de particular que mereza o honor de traela a este o noso insigne blog. Pois de momento, non ten máis cas aparencias, que ás veces tamén contan. O caso é que os publicistas da editorial, ou que sexa que se encarga desas cousas na editorial en cuestión, tivo a feliz idea de facer unha portada interactiva que chamase a atención dos internautas impenitentes coma min. E este mesmo post é proba "fehaciente" de que o conseguiu. Se queredes comprobar que me gustou desta novedosa portada, probade a pasar o rato por riba da imaxe e veredes que pasa.

Vía: NOSOLOLIBROS

Silvia Lage recomenda "La Emperatriz de los etéreos", de Laura Gallego

Silvia Lage, alumna de 2º de ESO, envíanos por correo electrónico unha recomendación de lectura que con moito gusto reproducimos a continuación:

Yo os recomiendo el libro "La Emperatriz de los Etéreos" de Laura Gallego
El libro trata de una chica que vive en su pueblo de las montañas y que desde pequeña se lleva mal con un chico de su tribu .Con el tiempo ella se volverá una mujer y él  acabará siendo su promentido. El problema de este chico es que de pequeño había oído hablar de un mundo en el que la gente era etérea, nunca tenía necesidades, y tenían como reina a la Emperatriz de los Etéreos.Un día el chico se escapa de casa buscando a la emperatriz para que le conceda el honor de ser etéreo y, cuando se entera la chica, sale en su busca . En su partida tendrá muchas dificultades para llegar porque solo el que desea ser  etéreo llega a esos mundos. Como el chico deseaba ser etéreo, le sacaba ya ventaja pero ella seguía adelante en busca de su amigo. Por el camino, con todos sus problemas , un día se da cuenta de que se está volviendo ella tambien etérea y que, si prosiguen su busca, pueden llegar a desaparecer del mundo para siempre. 

Cópiovos a primeira frase do libro:

Cuentan que, más allá de los Montes de Hielo, más allá de la Ciudad de Cristal, habita la Emperatriz en un deslumbrante palacio, tan grande que sus torres más altas rozan las nubes, y tan delicado que parece creado con gotas de lluvia.

Le o primeiro capítulo completo de La Emperatriz de los Etéreos
Visita a espectacular páxina web do libro

Aló, Cornelia Funke

Cornelia Funke vai estar mañá mércores 15 de decembro en Madrid para presentar oficialmente a súa última obra, Reckless. Carne de pedra. Se sodes fans desta autora, pero non tendes lecer abondo como para desprazarvos a Madrid no medio da semana, podedes visitar a páxina da editorial Siruela en facebook e deixar alí as preguntas que queirades facerlle á escritora. A editorial comprométese a transmitirllas.

Déixovos o tráiler do libro, máis ben sosiño, hai que dicilo (o tráiler, non o libro).
E para ir facendo boca:
Primeiro capítulo do libro "Carne de Piedra" (en castelán)

Nunca é demasiado pronto para empezar a ler un bo libro

Por que esperar ás vacacións do Nadal para poñerse a ler un libro de aventuras, ou de crimes, ou de fantasía desbordada? Veña, agarrade un libro que vos axude a levar mellor estas datas cheas de exames e outras obrigas académicas. No folleto que colocamos neste post tedes algunhas suxestións. Botádelle unha ollada, please, e, se ningún dos libros que suxerimos vos convence, lembrádevos de que temos outros, como diría Groucho Marx a propósito dos seus principios ("These are my principles. And if you don't like them, I have others.").

Nadal 2010

View more presentations from mariacasares2007.

Dúas alumnas de ESO recomendan "El nombre del viento"

Cristina e Raquel, dúas alumnas de 2º de ESO, recoméndanvos un libro que está facendo furor entre os afeccionados á literatura fantástica. Trátase do primeiro volume dunha triloxía (non podía ser doutro xeito) que leva por título "El nombre del viento" ("The name of the wind", na versión orixinal inglesa) e que escribiu o norteamericano Patrick Rothfuss. Déixovos o tráiler do libro e a promesa de pedilo para a biblioteca se o entusiasmo arrecia.
A web promocional do libro
A web oficial de Patrick Rothfuss (en inglés)
Le un extracto de El nombre del viento.

Don Quijote cabalga de novo

A Biblioteca Nacional vén de estrear en Internet un Quijote "interactivo" con música de fondo e páxinas que triscan. E faino con garbo e aos catro ventos, tal como se esta versión da obra de Cervantes fose unha marabilla, talmente o que no meu pobo chamamos "un víndello ver". Agora ben, parece que os resultados non están á altura das expectativas. Según afirma José Antonio Millán no seu blogue De libros y bitios, o Quixote interactivo da BNE ten algúns tics cibermodernos (do tipo "compárteme en facebook", "mira a miña presentación en youtube" ou "teño unha galería de imaxes en flickr") e unhas cantas carencias de moito peso. Afirma Millán:

Interactividad no quiere decir que aparezcan músicas, ni que crujan las hojas cuando se pasan: la verdadera función de una obra digital es poderse buscar, copiar y reutilizar: que dé acceso no sólo a palabras, sino a escenas y personajes. Que permita el marcado y la anotación para el trabajo personal o de clase. Que presente diccionarios contextuales y aclaración de alusiones.

Polo visto, cabe que nos preguntemos á propósito deste Quijote pseudointeractivo o mesmo que se preguntaba hai pouco outro experto, Manuel Gago, director de culturagalega.org, no seu blogue Capítulo Cero:

¿Cando ficharan en Cultura a alguén cunha visión un pouco máis moderna do asunto dixital?

E xa que estamos na quenda de preguntas, eu teño outra (para vostedes):
Que tal se xulgades por vós mesm@s premendo no seguinte link?:

Quijote interactivo

Libros con letra e música

Son libros que non leredes de cabo a rabo e dunha tacada como se le unha noveliña de Jordi Sierra i Fabra, sen ir máis lonxe. Pero os amantes da música disfrutaredes con eles tanto ou máis que cos relatos do celebrado novelista catalán. Porque estes libros, ademais de contarnos historias dos músicos e das cancións que máis nos emocionaron, son unha gozada: tapa dura, papel satinado, profusión de fotografías... Todos os títulos que vedes na imaxe e uns cantos máis están nos andeis da sección de música, esperando unha man amiga que queira levalos.

"Matar un ruiseñor" cumpre cincuenta anos

Agora que temos o patio alfombrado de follas é un bo momento para seleccionar unhas cantas lecturas que nos axuden a transitar polo que queda de outono. Na biblioteca temos feixes e feixes de libros deste tipo: reconstituíntes, estimulantes, libros que nos veñen que nin pintados para estas datas, libros que sentan tan ben como un caldiño quente nun día de frío. Pero mirade vós por onde, o que quero recomendarvos hoxe non está nos nosos estantes (si, en cambio, nos da biblioteca municipal Rialeda). Trátase da novela titulada "Matar un ruiseñor" , escrita pola norteamericana Harper Lee e publicada no que para vós será algo así como o ano da pera, alá polo 1960. Por certo que a xente maior como min lembrarase dunha conmovedora película do mesmo título que se estreou dous anos despois e na que o mítico Gregory Peck representaba o papel do avogado Atticus Finch, pai da intrépida Scout, e personaxe do que podemos dicir que o ten todo: é guapo, honrado, valente e, por se isto fóra pouco, o mellor pai que vos poidades imaxinar. Para máis detalles do argumento desta historia que combina a intriga coa defensa da tolerancia e a xusticia, cédolle a palabra a El Templo de las Mil Puertas :

Matar un ruiseñor nos presenta una protagonista muy joven pero inteligente, Scout Finch, que vive en un pueblo imaginario del Alabama de la Gran Depresión. Es un momento histórico en el que los negros empiezan a alzar la voz, mientras que los blancos, aterrorizados por la posibilidad de revancha, estrechan más el cerco del racismo. La pólvora está echada y sólo falta encender la chispa. Scout no vive ajena a estos acontecimientos, pero tiene problemas mucho más serios que atender: con su hermano Jem y su nuevo amigo Drill, se propone averiguar qué sucede en la siniestra casa de “Boo” Radley, toda una aventura para el hastío del verano. El hecho de que los adultos se nieguen a hablar de él sólo aumenta la curiosidad de los tres niños, que se las ingenian para conseguir que el solitario vecino salga de su casa para poder verle. Para colmo, el misterioso “Boo” les deja regalos en el hueco de un árbol del jardín. ¿Quién es él exactamente, y por qué sólo sale por las noches?

E para rematar, unhas declaracións de Charles J. Shields, o biográfo de Harper Lee aparecidas hai pouco en Babelia a propósito das razóns do prolongado éxito de "Matar a un ruiseñor" (ten vendido máis de trinta millóns de exemplares):

"Creo que hay tres razones por las que la gente vuelve una y otra vez a Matar un ruiseñor" . "Primero, porque es una buena historia y siempre habrá sitio en nuestras estanterías para las buenas historias. Segundo, porque el libro trata un tema esencial en todas partes: el desafío de vivir en paz con gente que es diferente. Y tercero, porque esta novela comparte algo con muchas otras grandes creaciones literarias: te pregunta. ¿Qué harías? ¿Defenderías lo que crees justo como Atticus aunque te enfrentes a las críticas e incluso al odio?"

Libros

"El libro es como la rueda.
Una vez inventado, no se puede hacer nada mejor"

Umberto Eco

Consulta a cibermesa das novidades

Esta é só unha pequena mostra dos últimos libros
que se incorporaron á nosa biblioteca.
Se ningún che prace, na mesa de madeira hai máis.

Un premio que dá que pensar

No post anterior, viamos unha foto de Agustín Fernández Paz e unha sorinte Rosa Aneiros. Razóns para sorrir non lle faltan a esta escritora galega (moi estimada no noso instituto, se xulgamos polo número de empréstitos das súas obras) pois vén de facer un doblete: dúas obras súas gañaron os premios que convoca a editorial Xerais. Sol de Inverno (así con maiúscula, porque é o nome da protagonista e non o dunha estación) conseguiu o Premio Xerais de Novela e Ás de bolboreta, o galardón Caixa Galicia de literatura Xuvenil. Ímonos ocupar brevemente deste último título, que parece bastante prometedor. Ás de bolboreta pinta un cadro de vidas cruzadas, unha especie de puzzle feito con pezas pequeniñas, ou o que vén sendo o mesmo, capítulos breves, e con moito diálogo, unha fórmula bastante efectiva para asegurarse o éxito nos institutos. Algo que non debía de andar moi lonxe da cabeza da autora cando declaraba ao diario El País que Ás de bolboreta "pode servir para reflexionar sobre moitos temas nas aulas" . Tomamos nota, Rosa, porque neste instituto gústannos as obras que fan pensar.

A imaxe está sacada de culturagalega.org e nela vemos a Aneiros moi ben acompañada por Jacobo Fernández, ufano co seu recén gañado premio Merlín de Literatura Infantil.

E para rematar, un audio de Rosa Aneiros en culturagalega.org sobre Ás de bolboreta.

"Chats": non chatees con lobos

¿Acordádesvos de "No pidas sardina fuera de tempada" ou "Todos los detectives se llaman Flanagan"? O seu autor é Andreu Martín, un dos mellores escritores de literatura xuvenil en lingua castelá. Pois ben, Andreu Martín volve agora cun libro titulado "Chats", unha historia "con moraleja", un "conto bo" (mirade o vídeo para descubrir a que me refiro), que gañou o premio Hache, outorgado por lectores adolescentes. As peripecias de Eva, a protagonista, entreteñen, como soe ocorrer cos relatos deste escritor catalán, e ademais alertan dos perigos que axexan ás caperucitas que menten ás súas nais, intérnanse nas charlas sen fronteiras que Internet pon ao seu alcance, e esnáfranse contra lobos disfrazados de tenras ovelliñas. A continuación, a reseña da editorial Algar e o vídeo de Andreu Mantín:

"Eva había dicho que iba a hacer los deberes, pero tras una hora encerrada en el estudio, su madre la encuentra hablando por el Messenger con cinco o seis conversaciones abier­tas, entre ellas la de Supermask. Y empieza la bronca de cada día, pero Eva no lo puede evitar. En el instituto, Elisenda y sus amigas las Tiburonas le hacen la vida imposible, y todo el mundo la ignora, incluido Ernesto. En cambio, en la red todo es distinto, porque en los chats encuentra la válvula de escape que necesita, y es querida y popular. Todavía no es consciente de los peligros que le esperan."

Ilustracións case animadas

Polo visto, os anos 40 e 50 do pasado século foron a época dourada da ilustración editorial. Hai pouco, o fotógrafo Thomas Allen inspirouse nas cubertas de libros populares americanos desa época para crear unhas montaxes que, segundo José Antonio Millán, autor do blogue De libros y bitios, suliñan a "forza e expresividade" das imaxes orixinais.

Alerta zombi

Disque se está preparando "ao outro lado do Atlántico" (onde se non?) un ataque masivo de zombis mediáticos, que está previsto que chegue a estas desprotexidas costas de aquí a uns meses. Alá polas Américas do Norte, os zombis está movéndose ben, "escalando posicións" poderiamos dicir, e desprazando do panorama pop-literario e mediático aos vampiros de Crepúsculo, Amanecer e demais. No seu avance, os mortos vivintes están reconquistando territorios xa visitados por eles noutras ocasións e abríndose paso noutros onde nunca puxeran o seu cheirento pé. Cómics que presentan versións zombis dos súper heroes, superproducións de Hollywood, con directores e actores de primeira fila, vídeoxogos e ata musicais rendéronse xa ao avance zombi. Pero nada disto me chama a atención e non pulsaría unha soa tecla deste meu gastado teclado para vos contar isto senón fose porque me enterei de que os zombis atacaran con éxito un territorio literario que estimo moito: nada menos que a obra da escritora inglesa Jane Austen e nada menos que unha das súas novelas máis logradas, "Pride and prejudice". Polo visto, o periodista Seth Grahame Smith vén de publicar unha novela que se titula "Pride and Prejudice and zombies" e que trata dunha atribulada familia inglesa, os Bennet, empeñada en conseguir dous obxectivos: casar ás súas cinco fillas e ao mesmo tempo loitar contra os ataques de oleadas de zombis comecerebros. Seica a maravillosa novela de Jane Austen amóldase ben ás convencións do mundo zombi. Segundo nos recorda Lev Grossman, o crítico da revista Time, a xenial novela de Jane Austen vai de como usar o enxeño, encanto e bos modais para evitar falar de "cousas inapropiadas", tales como o sexo ou os cartos. Pois ben, na versión de Seth Grahame Smith, os zombis son unha máis desas "cousas inapropiadas" das que non se debe falar. Aos repipis membros da clase media inglesa que poboan o obra de Jane Austen nin sequera lles gusta pronunciar a palabra "zombi" a pesar de que os mortos viventes están en todas partes matando e descortizando a miles de persoas.
Por moi extravagante que vos pareza a trama deformada do clásico inglés, e a min parécemo moito, hei de decirvos que a novela Grahame Smith xa se convertiu niso que chaman "un éxito de ventas". Agora mesmo veño de comprobar que o libro segue na lista dos máis vendidos do New York Times. Vai ser que as preferencias dos lectores son como os camiños do Señor, insondables.
Deixádeme que escriba como galega que son: quizais canto acabo de contarvos poida considerarse un adianto da moda pop-literaria da temporada outono inverno ou quizais non, e os zombis perdan forza ao cruzaren o Atlántico. En todo caso, eu aviso e logo que cada quen adopte a posición que crea máis convinte: correr a recibir ao exército zombi, ou pórse a cuberto, segundo se prefira.

"El nombre del viento", de Patrick Rothfuss

Vexo no blogue da biblioteca do IES As Mariñas a publicidade dun libro que parece interesante. Botádelle un vistazo a ver que vos parece e logo, entre tod@s, a ver se convencemos a Violeta para que nolo merque.

Como conservar ben os libros

Veño de renderlle a miña visita diaria ao blogue Nosololibros e, como sempre, traio algo de proveito. Esta vez é unha infografía sobre a boa conservación dos libros nas bibliotecas sacada da versión dixital da revista Muy Interesante. Pois iso, moi interesante.

A fórmula do éxito

Os críticos din que os libros de Malcolm Gladwell simplifican en exceso, que ás súas teses fáltalles “supporting evidence”, que vén sendo algo así como unha sólida fundamentación. Penso que teñen razón. Agora ben, os lectores, moitos lectores, adoran a este escritor e demóstrano mercando os seus libros masivamente. E xa van tres: La clave del éxito, La inteligencia intuitiva e agora Fueras de serie, todos eles best sellers en Estados Unidos e os dous primeiros tamén no mercado español. Que explica logo o éxito deste escritor? Que é un auténtico mestre na arte de narrar de forma amena. Gladwell sabe pórlle rostro humano ás súas ideas e darlles vida en anécdotas contadas ademais con certa intriga. Como se dunha novela de Agatha Christie se tratase, queres seguir lendo para descubrir a conexión entre os feitos narrados e as teses que defende o escritor. Un exemplo: empezamos o primeiro capítulo asistindo a un emocionante partido de hockey xuvenil en Vancouver e rematamos convencidos de que todas as estrelas do equipo chegaron a esa condición non polos seus méritos sen máis senón sobre todo por un cúmulo de circunstancias, a máis importante das cales, e á vez sorprendente, parece ser que todos eles naceron nos dous primeiros meses do ano. Moi sorprendente tamén a “explicación étnica” dos temidos accidentes aéreos, pero disto non vos adianto máis por se vos animades a ler o libro.

Polo demais, o libro non parece conter grandes ideas orixinais. Gladwell non lle dá moita importancia ao talento innato e si en cambio ás circunstancias sociais, culturais, familiares e sobre todo ao entrenamento duro. Nisto último insiste unha e outra vez: para destacar nunha actividade é preciso traballar moito. Pero moito, moito. É máis, Gladwell ten feito o cálculo e ponlle unha etiqueta ao esforzo que debes facer para ser un “fóra de serie” en calquera campo: a regra das dez mil horas. Efectivamente, a excelencia nunha actividade require, segundo Gladwell dun adestramento previo de non menos dese tempo. Os Beatles, Bill Gates, Einstein tiñan talento natural, claro, pero iso non explica o seu éxito senón as circunstancias favorables e o empeño co que buscaron a perfección na súa actividade.
Así que xa o sabes, se queres ser moi bo ou boa en algo, xa podes ir empezando, que dez mil horas son moitas horas.

As catedrais dos libros

Vexo no excelente blogue do IES As Mariñas, de Betanzos, esta presentación que recolle imaxes de bibliotecas monumentais do mundo. Din os nosos compañeiros betanceiros que aínda que a súa biblioteca lles gusta teñen que recoñecer que as hai mellores. Recoñecémolo nós tamén sen problemas, aínda concedendo que a súa é efectivamente ben bonita (podédela ver, se visitades a súa páxina, na presentación que figura á esquerda). Eu xa tomei nota duns cantos detalles que me gustaría incorporar á nosa. Volvendo á presentación das súper-bibliotecas, deixádeme que destaque tres: a de Zutphen, na diapositiva 23; a de Glasgow, na 40; e a do British Museum, na 50. Aconséllovos que vexades a presentación con calma, son 65 diapositivas, e a tamaño completo. Para isto último, premede abaixo, no icono da pantalliña. Logo contádenos que bibliotecas vos gustaron máis, se vos prace.

Maravillosas Bibliotecas

View more presentations from esfinge1962.