Vampir, de Joann Sfar

 

     Hoxe traemos un pouco de humor: Joann Sfar é un autor e dibuxante de cómic que leva moitos anos triunfando en Francia grazas a un elegante e educadísimo vampiro.

     Agora chega a nós a infancia de Vampir, cun libro verdadeiramente entrañable. El é un neno, non coma todos, que vive coa súa nai, Pandora, e o seu pai (o Holandés Errante) nunha vella e deserta mansión.

     Os seus compañeiros de xogos son monstruos: o can vermello Fantomate, Margarito (que carga sempre cunha carretilla de caca por si ten que empregala...), Claudio o crocodilo.

      Un día, Vampir decide que quere ser un neno normal e ir á escola. Gran sorpresa: a escola está valeira, de noite non hai nenos.., mais el é un vampiro e só pode andar por aí de noite... Comeza a comunicarse cun neno que deixa sempre os seus cadernos e libros na mesa, é Miguelito, e a  partires dese día, o pequeno Vampir cada noite lle deixa os deberes feitos.

    Sfar ten publicado as historias do vampiro en volumes máis curtos con episodios delirantes (na escola, na clase de kung-fu...). 

     O primeiro volume foi este, coa portada en amarelo, sobre o vampiro elegante, refinado, algo anticuado e sempre namorado da vampira equivocada (gústalle o reguetón!!!)

  

     E aínda hai un tercer volume no que atopamos a este antieroe adicado en alma e corpo ao Amor con letra maiúscula:

Boas lecturas para empezar o ano

   

Tusquets Editores

     Empezar un ano novo lendo unha boa novela é moi gratificante.

     Hoxe quero recomendarvos unha novela sueca. Si, lecturas que veñen do frío norte de Europa, para facer ambiente neste xaneiro invernal.

     Coñecedes moi ben a Henning Mankel, autor sueco de novelas policiacas protagonizadas por Kurt Wallander, un solitario e decadente inspector na cidade de Ystad, ao sur de Suecia. Foron adaptadas á televisión en varias ocasións.
    Mais tamén é un gran autor de novela intimista, relacionada co aillamento dos habitantes das pequenas poboacións costeiras suecas.

    Henning Mankell, xa falecido hai un ano, deixou unha última novela: Botas de lluvia suecas onde retoma ós protagonistas de Zapatos italianos, aínda que as dúas obras poden ser lidas independentemente.

     O comezo é impactante: un home maduro esperta súbitamente e decátase de que a súa vivenda está ardendo, escapa descalzo, só  despois atopa dúas botas para calzarse, en medio da neve, mais as dúas son do pé dereito... Arranca aquí unha obra que non é só unha novela de intriga máis. Hai, si, pesquisas para resolver o caso do incendio, nas que o protagonista chega a verse citado a declarar. Todo resulta difícil de entender: non hai ninguén na illa na que vive, hai catro focos distintos que deron pe ao incendio, ten a casa asegurada... É o principal sospeitoso para todos os veciños.

     Hai "caso" mais non é "o caso"... Esta é unha obra sobre soidade (el vive só nunha illa da súa propiedade, onde foi parar tras deixar o traballo), o aillamento, a conciencia (foi médico e cometeu un erro fatal, tivo unha filla e non o soubo ata décadas despois...), a violencia, a marxinación, a amistade, as relacións de vecindade, a procura do amor nas portas da vellez,  as manías ou rarezas de cada ser humano...

     Henning Mankell é un seguro para calquera lector. Coñecemos ben as súas obras máis lidas, tanto as novelas policiacas de Wallander (adaptadas en dúas series de televisión diferentes) como as novelas xuvenís.

Editorial Siruela

     Algúns de vos tedes lido a tetraloxía do xove Joel, un rapaz que vive só co seu pai nun pobo perdido, en El perro que corría hacia una estrella déixase levar polos soños, é un rapaz introspectivo, sen grandes desafíos no día a día; en Las sombras crecen al atardecer, onde resultaría ileso nun acidente de tráfico; en  El niño que duerme con nieve en la cama, vive episodios familiares que son verdadeiramente duros;   ou na cuarta, Viaje al fin del mundo onde recibe unha carta de Estocolmo na que a súa nai da sinais de vida por primeira vez en anos...

       Os que aínda non o coñecedes podedes pasar pola biblioteca para coller algunha delas.

Solsticio de inverno: vacacións de Nadal

    

Getty images

    Hoxe, 21 de decembro, é o solsticio de inverno. A palabra ven do latín e significa "sol quedo". O momento en que o sol está máis baixo e vivimos o día de máis noite do ano, é a noite máis longa, o día máis escuro. 

    Comeza unha nova estación, o inverno, e comenzan as nosas vacacións de Nadal: 18 días (como sempre, só hai veces en que parecen máis e outras veces en que parecen menos)

     Como é o último día de clase desta avaliación levades as notas e tamén algún premio. 

     A biblioteca do instituto convocou un concurso de postais de Nadal cun requisito básico: que tiveran relación cos libros, coa lectura, coa biblioteca...

     Os gañadores foron:

     Khem Arambillet, no grupo de 1º e 2º de ESO,  e Verónica Payo, no grupo de 3º e 4º de ESO.

     Tamen levan premio Carolina Villar e Antía Fernández, xunto con Claudia Montero e Inés Plaza, de 3º de ESO.

     Grazas a todos por participar e por felicitarnos tan artisticamente estas festas.

     Bó Nadal e Feliz Aninovo a toda a comunidade educativa!

25 de novembro: imos ao teatro!

Estrea da obra no Teatro Colón, foto de Chus Grela.

Hoxe imos ao teatro!

O grupo do instituto, "Grupo de Teatro María Casares", representa hoxe para todos nós a obra Irene Mendiluce, no auditorio Gabriel García Márquez de Mera.

Sabedes xa que a obra é orixinal, isto é, foi creada polos actores e actrices dirixidos, como non, por Ramiro xunto con Luis Esmorís (Grazas Ramiro, polo teu traballo, pola túa vocación e por facer destes nosos (e teus) alumnos uns verdadeiros artistas e mellores persoas).

A obra vai desta data: 25 de novembro. É unha data para recordar e sobre todo para pensar na violencia contra as mulleres... Todos sabemos que temos que reconducir os plantexamentos de vida que gobernan as nosas relacións, falamos da educación na casa, da educación na igualdade, do respecto e da educación das emocións..., mais o certo é que van xa... Cantas mulleres asasinadas? E cantas silenciadas? E cantas maltratadas?

A obra pode deixar un regusto amargo, un nó na gorxa e algunha que outra bágoa... É a maxia do teatro, a catarse. É unha obra dura, que trata o tema sen contemplacións e dende un escenario en negro. Non fan falla decorados para esta representación tráxica cun texto de calidade que envolve dende o primeiros momentos.

Xa hai un mes asistimos á estrea no Teatro Colón da Coruña (Vaia estrea e vaia escenario), na semana de Teatro Afeccionado, e o éxito foi clamoroso.

Un verdadeiro luxo para toda a nosa comunidade educativa é contar con este grupo de teatro! Grazas! (e moita merde na representación de hoxe!)

Leonard Cohen

    

página oficial

     Chega a nós a noticia da morte de Leonard Cohen.

     Aos 82 anos de idade, o poeta (merecedor do Premio Príncipe de Asturias das Letras no ano 2011), novelista, cantautor e pintor canadiense (nacido en Montreal), pero tamén grego (aínda ten casa na illa de Hydra) e universal, fai boa a letra da súa última canción:

                                     "Hineni, hineni, I'm ready, my Lord"

seguindo as palabras que Abraham dedicou ao seu deus cando lle pedira o sacrificio do seu fillo Isaac.

     O seu último traballo, You Want it Darker, recolle os seus últimos poemas, máis recitados que cantados, como testamento literario e vital.
     Cohen naceu en Westmount, Montreal, unha zona anglófona na comunidade francófona de Canadá.

     De orixe xudeu, sempre mantivo unha intensa e tensa relación coa relixión, á que fai referencia nas súas poesías: ritos, cerimonias, Abraham e Isaac, o Señor, ás casas de Misericordia,...

     Dende moi novo quixo ser escritor, estudou en Montreal e en Columbia (EEUU), e tentou abrirse camiño no mundo das letras cos seus poemas e con dúas novelas experimentais, The Favourite Game e Beautiful Losers, que non foron moi ben recibidas pola crítica, aínda que lle deron certa fama polos contidos sexualmente explícitos.

    O seu escaso éxito como escritor fixo que se refuxiara na composición de música para os seu s versos que empezaron a facer famosos xoves cantantes de liña folk estadounidenses. Foi case natural que debutara como cantautor xunto aos seus amigos (Judy Collins, Janis Joplin, ) e que comezara a ocupar un espazo entre os intérpretes de música popular máis destacados dos anos 70.

Página oficial

   
     Nese tempo viaxara a Grecia e residía na illa de Hydra a meirande parte do ano. Alí tiña a paz necesaria para escribir e para vivir tranquilamente. A súa imaxe de trovador contemporáneo, de home atractivo para as mulleres e de pensador moderno foi crecendo co paso do tempo.

     Unha das súas cancións máis populares, que foi interpretada por grandes músicos e cantantes foi "Hallellujah", pero antes deixou "Suzanne", "So long, Marianne", "Sisters of Mercy", "Famous Blue Raincoat", "Chelsea Hotel", "I'm your man", e tantas e tantas cancións perfectas.

página oficial

     As súas obras de poesía non deixaron de ser publicadas: Flowers for Hitler, Death of a Ladie's Man, Book of Mercy..., a carón dos seus discos máis publicitados: Songs from a Room, Songs of Love and Hate, Live Songs, New Skin for de Old Ceremony...

Wikipedia, fotografía

     Unha crise persoal, despois de anos de excesos, levouno a ingresar nun mosteiro budista (en Los Angeles, California) onde viviu algúns anos adicado á meditación, á oración e á pintura. Saiu desa crise fortalecido como poeta e seguiu escribindo e publicando obras como Book of Longing.

Allan Showatter, fotografía

     Nestes últimos anos da súa vida viuse obrigado a voltar aos escenarios despois dun descalabro finacieiro. A súa longa xira por toda Europa deixa un grato recordo no noso país, onde actuou (Vigo e, tempo despois, Ourense) ante miles de seguidores en dous concertos memorables.

Leonard Cohen - Hallelujah

Premios Princesa de Asturias 2016

     Neste mes de outubro asistimos á cerimonia de entrega dos Premios Princesa de Asturias 2016, celebrada en Oviedo. Como sabedes, unha fundación é a encargada de otorgar estes premios aos candidatos propostos anualmente.

     Unha das intervencións máis sonadas foi a da actriz Nuria Espert quen emocionou a todos os presentes no Teatro Campoamor cunha mostra do que mellor sabe facer: actuar. Escolleu dúas pezas que representan aos máis grandes dramaturgos: Lorca e Shakespeare. Primeiro recitou o famoso monólogo de Doña Rosita la soltera, unha peza que moitos dos nosos alumnos que fan teatro afeccionado coñecen moi ben (e mesmo algunha sabe de memoria!); despois fixo, en catalán, o final de O Rei Lear.

Procedencia: El País

     No campo das letras o premio foi para o escritor Richard Ford, dos Estados Unidos, quen é autor de novelas actuais en torno á vida real americana con El periodista deportivo, Vida brava ou Rock Springs. Tedes estas novelas na biblioteca, se queredes saber máis.

  A súa última novela, Canadá, é unha obra maestra.

Mary Beard foi premiada pola súa labor divulgadora, é unha historiadora experta na Antigüidade Clásica e os seus traballos audiovisuais para a BBC inglesa representan unha achega ao mundo dos romanos para todos os públicos pero co rigor debido.

     O premio de Comunicación foi para James Natchwey,

J. Natchwey, Agencia Magnum

fotógrafo e reporteiro estadounidense que, dentro da axencia Magnum, ten recorrido o mundo para amosar as imaxes da crueldade, da fame, da violencia, da guerra... Impresionan as súas reportaxes en Ruanda, as imaxes da violencia dos homes contra os nenos...

J. Natchwey, Inferno

J. Natchwey

Quen foi María Casares?

     Unha afamada actriz que triunfou en Francia, primeiro no teatro e despois no cine.

     Representou obras de Valle-Inclán como Divinas palabras, de Lorca como La casa de Bernarda Alba ou Yerma, unha versión da poesía de San Juan de la Cruz, La noche oscura, con coreografía de Maurice Béjart.

    Tamén fixo na escea francesa papeis nas grandes traxedias gregas (Edipo Rei, Hécuba, Medea), xunto cos grandes do teatro europeo: Fausto de Marlowe, Conto de inverno, Soño dunha noite de San Xoán de Shakespeare, Don Juan e Tartufo de Molière. Isto a levou a ser coñecida como a gran actriz dramática clásica. En 1990 lle concederon o gran Premio Nacional de Teatro e tamén recibiu a "Legion d'Honeur", o máis alto recoñecemento da República Francesa.

    Foi unha actriz non só clásica senón vangardista, arriscou moito con representacións contemporáneas como Peer Gynt de Ibsen, Tropismos de Nathalie Sarraute, El adefesio de Rafael Alberti e Le Malentendu de Albert Camus, Premio Nobel de Literatura en  1957, e parella de María Casares durante bastante tempo.

   
   En cine gravou La charteuse de Parma, Orfeo, La septième porte, La letrice...

     Mais para nós, María Casares (con til, os franceses sempre puxeron o seu nome á francesa, sen til e agudo, "Maria"), é a nena que vivía na Coruña, na rúa Panadeiras, onde hoxe está a Casa-Museu Casares Quiroga, veraneaba en Montrove, no Pazo do Río, e disfrutaba dos seus paseos e baños na praia de Bastiagueiro.

     Era a filla de Santiago Casares Quiroga, avogado, intelectual e político, e de Gloria Pérez, muller de forte carácter á que estivo sempre moi ligada.

Foto :wikipedia

   Aos 9 anos, "Vitola" (como a chamaba o seu pai, cun agarimoso hipocorístico de Mª Victoria) trasladouse a Madrid xa que o pai foi nomeado ministro, e alí estudou no "Instituto Escuela", cos intelectuais máis coñecidos da República. Cunha educación moderna e progresista a rapaza comeza a facer algo de teatro e destaca recitando poemas.

     No comezo da Guerra Civil, ela e máis a súa nai colaboraron nun hospital de combate. Era moi sensible, e enfermou de tanto traballar e de ver tantas desgracias alleas.

     Ela contou a súa vida en Résidente priviliegiée, unha mestura de biografía e libro de memorias, que podedes consultar se queredes (foi o número 10000 no catálogo da nosa biblioteca)

Editorial Trifolium

     Marcharon a París para protexerse nun momento en que Santiago Casares Quiroga era o Presidente da República e tiveron, como tantos, que exiliarse. 

     En Paris, María botaba moito de menos a súa vida "libre" na súa Galicia da infancia e no Madrid da adolescencia. Francia parécelle un sitio ríxido, clasista e pouco progresista. Ela ven dunha vida sen normas, nin uniformes, nin relixión, nin convencionalismos... Estudou o Bacharelato nun internado en Suiza.

     Pronto comezaría a habituarse ao exilio e, grazas a uns amigos da familia, descubriu outra Galicia nos veráns que pasaba na Bretaña. Esta familia apoiaría moito a súa carreira como actriz. Unha carreira que tivo algunha dificultade: suspendeu o exame de ingreso no Conservatorio de París por "dicción pouco clara". Estudou moito para levar a cabo o seu proxecto de futuro.

     O pai, enfermo de tuberculose, foi o gran ausente dende a súa adolescencia. Presidiu o governo da República española no exilio e viaxaba constantemente, así que as súas relacións foron moitas veces "epistolares". As cartas que intercambiaron pai e filla foron publicadas hai pouco por María Lopo en Cartas do exilio, que tamén tedes á vosa disposición na Biblioteca.

Baía Edicións

Cervantina

  "Cervantina": actividad relativa a Cervantes.

     Como sabedes, estivemos traballando sobre Cervantes e o seu Quijote no mes dos libros. Déixovos unhas fotos das citas que colocamos polas escaleiras e das vosas actividades: traducións aos distintos idiomas, "libro de memoria" sobre as lecturas que vos fixeron lectores...

É o libro máis traducido a outras linguas (despois da Biblia), e temos unha boa mostra no vestíbulo do instituto. Os alumnos de 1º de ESO fixeron as traducións ás linguas máis diversas: serbio, croata, islandés, catalán, euskera, italiano, rumano...

Xunto ao troquelable en cartón de Don Quijote tedes o "libro da memoria", estamos poñendo nel as citas dos libros que nos fixeron lectores para sempre.

E as citas de Cervantes, que nos deron bastante traballo, deixaron así de ilustradas as escaleiras:

23 de abril 1616-2016

   

Hace 400 años de la muerte de Miguel de Cervantes (bueno, y de William Shakespeare), el escritor por excelencia en castellano. Todos se han puesto a celebrar la efemérides: medios de comunicación, diputados en funciones, ayuntamientos, museos, bibliotecas, centros educativos de todos los niveles...

     Hemos visto la silueta de Don Quijote, la gorguera (o gola) cervantina, los molinos de viento y El Quijote por todas partes y, además, nosotros lo leemos. En 1º de Bachillerato lo leemos.

     El día 21 de abril nos fuimos a As Torres, en Santa Cruz, para asistir a la representación de un monólogo de Soledad Felloza: "Las ingeniosas del hidalgo". Las referencias a la apasionante biografía de Cervantes y los fragmentos de episodios como Marcela y Grisóstomo, Camila Leonarda, nos sirvieron de aperitivo para la lectura que empezamos esa semana (20 capítulos nada más, ¡y nada menos!) Qué suerte tenéis, os dijo Soledad Felloza, que aún sois jóvenes y vais a leer El Quijote por primera vez...

   

 Y ahora ya sabéis que os va a gustar, como os ha cautivado su interpretación, llena de acentos, de guiños y de literatura.
    En el instituto nos pusimos manos a la obra para decorar las escaleras con frases, que son sentencias, del libro. Nos ayudaron Osmar, Hugo y Adela, alumnos de 3º con Cristina Montes.
     Los chicos de 1º, con Pilar Freire, y de 2º con Marga de Azevedo, se propusieron decorar el vestíbulo con el famosísimo comienzo de El Quijote en distintos, y variopintos, idiomas. Es la obra literaria más traducida en el mundo (después de La Biblia)
     Ángeles Balseiro nos plantó el troquelable de Don Quijote junto al libro que Cristina nos donó. En él podéis escribir las citas de los libros que os han hecho lectores o pegar una fotocopia de las portadas de aquellos libros que os van acompañando desde que erais pequeños.
     ¡Gracias a todos y buenas lecturas!